تنهاترین

نمیدونم از کجا و چه جوری بگم

میخندم که باورم نشه ایدین در این دنیا نیست

میخندم میخندم میخندم

دیروز دومین سالگرد ایدین عزیزمان بود

در ورزشگاه آزادی قبل از بازی مهرام با دانشگاه ازاد

انگار داره هر سال مراسم کمتر از سال دیگه میشه

اما مهم نیست تا منو دوستان گلی مثل شما ها وجود دارن اجازه نمیدیم که ایدینمان با اونه همه

افتخاراتش فراموش و محو بشه

نمیزاریم هرگز

دیروز تو مراسم اقای مشحون و مامان فرزانه گلم و مامان به جای  اقای بهرامی هم حرف زد

و داداش صمد عزیزم صحبت کردن و از همه کسایی که به یاد ایدین بودن تشکر کردن

بین تماشا چیا لباس با عکس ایدین چاپ کرده بودن که به دست منم رسید

از تمام کسایی که هنوز به من لطف دارن تشکر میکنم و ممنونم از این همه ارادتشون که نصبت به من دارن

بازیکنان ۲تیم گل هایی که در دست داشتن رو جلوی عکس ایدین گذاشتن و

مراسم تموم شد خیلی کوتاه بود

حس اینه دیگه حظور فیزیکی ایدینم رو نمیتونم حس کنم برام خیلی سخته

اما هر وقت میرم سعی میکنم بخندم بخندم تا آیدین بدونه برای من نمرده

آیدین همیشه زنده هست حتی حیاتش جاودانه تر از همه ما هاست

سایتم قاطی کرده نمیتونم عکس بزارم در اولین فرصت تمام عکسهارو میزارم

من تو بهشتمو تو فرشتمی

اگه دنیارو بدم به جای تو

فقط تو ای که تو سرنوشتمی

دنیا رو گشتم تا رسیدم به تو

فرق میکنه واسه من چشمای تو

********

دلم صد پاره شده

بی تو آواره شده

هر روز به یه جور میسوزونه

دل من خسته شده

مرغ پر بسته شده

نمیشه از تو رد بشم

******

خسته شدم از این همه در به دری  

عکست همیشه رو بروم

زول میزنم به رو به روم

حس میکنم کنارمی اما چه فایده

دلمو به دریا میزنم میخوام بگم دوست دارم

تا میرسم به رو بروت اما نمیشه

با این که نیستی حس خواستنت با هامه

حس میکنم کنارتم زنده به انتظارتم

خودت که نیستی ولی خاطرا باهامه

شاید هیچ کدوم از شعر ها با هم هم قافیه نباشن اما کلش حرفهای دلمه آیدینم